Stephen Porges presenteerde de polyvagaaltheorie voor het eerst in 1994. In de daaropvolgende jaren omarmden een aantal toonaangevende traumatherapeuten deze theorie, omdat ze er een verklaring in vonden voor de effectiviteit van hun lichaamsgerichte therapieën. Voor deze en de generatie clinici die volgde, opende de polyvagaaltheorie de ‘black box’ die ons zenuwstelsel is en werd voor het eerst een verband gelegd tussen ons gevoel van veiligheid / onveiligheid enerzijds en gedrag- en communicatiepatronen anderzijds.

De polyvagaaltheorie beschrijft het functioneren van ons autonome zenuwstelsel. Dit is het deel van ons zenuwstelsel dat buiten ons bewustzijn om allerlei processen in ons lichaam stuurt of moduleert. Van hartslag tot het functioneren van ons maag-darmkanaal en van pijnperceptie tot de mogelijkheid om je met anderen verbonden te voelen.